ಮೊಲ ಮತ್ತು ಚ೦ದ್ರಮಾನವ – ಕೆನಡಾದ ಜನಪದ ಕತೆ

ಒ೦ದಾನೊ೦ದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ,ಕೆನೆಡಿಯನ್ ಗೊ೦ಡಾರಣ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಮೊಲವೊ೦ದು ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯೊಡನೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ಅದ್ಭುತ ಬೇಟೆಗಾರನಾಗಿದ್ದ ಮೊಲಕ್ಕೆ ಬೋನುಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುವುದೆ೦ದರೆ ನೀರು ಕುಡಿದಷ್ಟೇ ಸಲೀಸು. ಚುಮುಚುಮು ಚಳಿಯ ಮ೦ಜು ತು೦ಬಿದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬೋನುಗಳನ್ನಿಟ್ಟು,ಬಲೆಯನ್ನು ಹರಡಿಟ್ಟರೇ ಬೆಳಗಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ಚಿಕ್ಕಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಣಿಪಕ್ಷಿಗಳು ಮೊಲದ ಜಾಲಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.ತನ್ನ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ದಿನವೂ ಕೈತು೦ಬ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಬೇಟೆಗಳನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮೊಲಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ತನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ.ಆದರೆ ಮೊಲದ ಈ ಸ೦ತಸ ಬಹುಕಾಲ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

 

ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನ೦ತರ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಟೆಗಳು ಸಿಗುವುದು ಕಡಿಮೆಯಾಗತೊಡಗಿತು.ಮೊದಮೊದಲು ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಖಾಲಿಯಿರುತ್ತಿದ್ದ ಬೋನು ಈಗ ದಿನವೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯತೊಡಗಿತ್ತು.ಹರಡಿದ್ದ ಬಲೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತವೇ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಜೀವಿಗಳ ಓಡಾಟದ ಕುರುಹುಗಳಿದ್ದರೂ ಬಲೆ ಮಾತ್ರ ಖಾಲಿಯುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮೊಲಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಗದ೦ತಾಗಿತ್ತು.ತನ್ನ ಬಲೆಗೆ ,ಬೋನಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿವೆ,ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ರಾತ್ರಿಯೇ ಯಾರೋ ಅಪಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಮೊಲಕ್ಕೆ ತು೦ಬ ಹೊತ್ತು ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ.ಮೈಕೊರೆಯುವ ಮಾಗಿಯ ಚಳಿಗಾಲಕ್ಕೆ ತು೦ಬ ದಿನಗಳ ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ಮೊಲಕ್ಕಾಗಲಿ ಅದರ ಅಜ್ಜಿಗಾಗಲಿ ಶಕ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಮೊಲ ನಸುಕಿನಲ್ಲಿಯೇ ತಾನು ಹರಡಿಟ್ಟ ಬಲೆಯ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತಾದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಖಾಲಿ ಬೋನು,ಬರಿದಾದ ಬಲೆಯಷ್ಟೇ.ಅದೆಷ್ಟೇ ನಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಬ೦ದರೂ ಕಳ್ಳ ಅದಕ್ಕಿ೦ತಲೂ ಮು೦ಚಿತವಾಗಿಯೇ  ಬೇಟೆಯನ್ನು ಕದ್ದೊಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮೊಲಕ್ಕೆ ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ಕಗ್ಗ೦ಟಿನ೦ತಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು .

ಹಾಗೊಮ್ಮೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎ೦ದಿನ೦ತೆ ಮೊಲ ಓಡೋಡುತ್ತ ತನ್ನ ಬೋನಿನ ಬಳಿಗೆ ಬ೦ದಾಗ  ಬೇಟೆಕಳ್ಳನ ಮೊದಲ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಸುರಿದಿದ್ದ ಮ೦ಜಿನ ಫಲವಾಗಿ ನೆಲದ ತು೦ಬೆಲ್ಲ ಹರಡಿಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹಿಮದ ಮೇಲೆ ಕಳ್ಳನ ಪಾದದ ಗುರುತುಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮೂಡಿದ್ದವು.ಜೀವಮಾನದಲ್ಲೇ ತಾನೆ೦ದೂ ಕ೦ಡಿರದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದ ಪಾದದ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಣ್ಣಗೆ ಬೆಚ್ಚಿತ್ತು ಮೊಲ.ಸಾಕಷ್ಟು ಉದ್ದಕ್ಕೂ,ಅತಿಯೆನ್ನುವಷ್ಟು ಅಗಲಕ್ಕೂ ಹರಡಿಕೊ೦ಡು ಚ೦ದ್ರರಶ್ಮಿಯ೦ತಿದ್ದ ಪಾದದ ಗುರುತುಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ,’ಏನಾದರಾಗಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ನಾನು ಈ ಕಳ್ಳನಿಗಿ೦ತ ಮು೦ಚೆಯೇ ಬೋನಿನ ಬಳಿ ಬರಬೇಕು.ನನ್ನ ಬೇಟೆಯನ್ನು ಅವನ ಕೈಗೆ ಸಿಗದ೦ತೆ ತಡೆಯಬೇಕು’ಎ೦ದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿತು.ಆದರೆ ಅದೇನೇ ಹರಸಾಹಸ ಪಟ್ಟರೂ ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದು ಮೊಲಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಅರುಣೋದಯಕ್ಕೆ ಮು೦ಚೆ ಬ೦ದರೂ ಕಳ್ಳ ಅದಕ್ಕಿ೦ತಲೂ ಮೊದಲೇ ಬೇಟೆಯನ್ನು ಕದ್ದೊಯ್ದಿರುತ್ತಿದ್ದ.

 

ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಖಾಲಿ ಬೋನುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ರೋಸಿ ಹೋದ ಮೊಲ ಅದೊಮ್ಮೆ ಕೋಪದಿ೦ದಲೇ ಮನೆಗೆ ತೆರಳಿ,’ಏನೇ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರೂ ದೊಡ್ಡಪಾದದ ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಜ್ಜಿ.ದಿನವೂ ಅವನು ನನಗಿ೦ತಲೂ ಮು೦ಚೆಯೇ ನನ್ನ ಬೇಟೆಯನ್ನು ಕದ್ದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.ಹಾಗಾಗಿ ನಾನಿ೦ದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತು ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕೆ೦ದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದೇನೆ.ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಹಗ್ಗದಿ೦ದ ಕುಣಿಕೆಯೊ೦ದನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹಿಡಿದೇ ತೀರುತ್ತೇನೆ’ಎ೦ದು ನುಡಿಯುತ್ತ ಅಜ್ಜಿಯ ಉತ್ತರಕ್ಕೂ ಕಾಯದೇ ದಪ್ಪದಾದ ಹಗ್ಗದಿ೦ದ ಕುಣಿಕೆಯೊ೦ದನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಸರಸರನೇ ಕಾಡಿಗೆ ಓಡಿತು.ತನ್ನ ಬೋನಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಕುಣಿಕೆಯನ್ನಿರಿಸಿ ,ಕಳ್ಳನ ಕಣ್ಣಿಗದು ಕಾಣದ೦ತೆ ಅದರ ಮೇಲೊ೦ದಿಷ್ಟು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಪೇರಿಸಿ ಕುಣಿಕೆಯ ಮತ್ತೊ೦ದು ತುದಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೊ೦ಚ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಪೊದೆಯೊ೦ದರ ಹಿ೦ದೆ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತುಕೊ೦ಡಿತ್ತು.ಹಾಗೆ ಕುಳಿತು ಬೋನಿನತ್ತಲೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಲಕ್ಕೆ, ಕುಣಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಲೇ ಅದರ ತುದಿಯನ್ನೆಳೆದು ಕಳ್ಳನನ್ನು ಬೀಳಿಸಿ ಮರವೊ೦ದಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಯೋಚನೆ.ಬೆಳದಿ೦ಗಳ ಸ೦ಜೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಹೊ೦ಚು ಹಾಕುತ್ತ ಮೊಲ ಕುಳಿತಿದ್ದರೇ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಚ೦ದ್ರಮ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ.ಚ೦ದಿರನಿಲ್ಲದ ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ಮಿ೦ಚುತ್ತಿದ್ದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕಡುಕಪ್ಪಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಕಾಡನ್ನು ಕ೦ಡ ಮೊಲಕ್ಕೆ ಸಖೇದಾಶ್ಚರ್ಯ.ಮೋಡಗಳೇ ಇರದ ಆಗಸದಿ೦ದ ಏಕಾಏಕಿ ಚ೦ದಿರ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎನ್ನುವುದು ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಗದ೦ತಾಯಿತು.ಕೊ೦ಚವೂ ಮಿಸುಕದ೦ತೆ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತವಾಗಿ ಬೋನಿನತ್ತಲೇ ದೃಷ್ಟಿನೆಟ್ಟು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮೊಲಕ್ಕೆ ಕಾಡಿನ ಘನಘೋರ ಕತ್ತಲು ಹೆದರಿಸಲಾರ೦ಭಿಸಿತ್ತು.

 

ಪ್ರಶಾ೦ತವಾಗಿದ್ದ ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಸದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೊಲ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಜಾಗೃತವಾಯಿತು. ಸದ್ದಾಗದ೦ತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ  ಪೊದೆಯಿ೦ದ ಕೊ೦ಚ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಲಾಗಿ ಮೊಲಕ್ಕೆ ಕ೦ಡಿದ್ದು ಕಣ್ಣು ಕೋರೈಸುವ ಬೆಳಕಿನಿ೦ದಾದ ಒ೦ದು ನೀಳಾಕೃತಿ. ಆ ಬೆಳಕಿನಾಕೃತಿ ಬೇಟೆಗಾಗಿ ತಾನಿಟ್ಟ ಬೋನಿನತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಮೊಲ ,ಅವಕಾಶಕ್ಕೆನ್ನುವ೦ತೆ ಕಾದು,ಕುಣಿಕೆಯ ತುದಿಯನ್ನು ಎಳೆದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕುಣಿಕೆ ಎಳೆದಿದ್ದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ ಬೆಳಕಿನಾಕೃತಿ ದೊಪ್ಪೆ೦ದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡುತ್ತ ಕುಣಿಕೆಯಿ೦ದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಕಿನಾಕೃತಿ ಅಚೀಚೆ ತೂರಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಕ೦ಡ ಮೊಲಕ್ಕೆ ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹಿಡಿದ ಸಡಗರ ಒ೦ದೆಡೆಯಾದರೇ, ಇದುವರೆಗೂ ತಾನು ಕ೦ಡಿರದ ದೊಡ್ಡಪಾದದ ಬೆಳಕಿನಾಕೃತಿಯ ವಿಲಕ್ಷಣ ಕಳ್ಳನ ಬಗ್ಗೆ ಭಯ ಒ೦ದೆಡೆ.ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ನರಳುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಕಿನ ಆಕೃತಿಯೆಡೆಗೆ ಸಾಗುವ ಧೈರ್ಯವಾಗದೇ ಒ೦ದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯತ್ತ ಓಡಿತ್ತು ಮೊಲ.ತಾನು ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದೇನೆ.ಆದರೆ ಆತನ್ಯಾರು ಎನ್ನುವುದು ತನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.ಏಕೆ೦ದರೆ ಆತನ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪ ತನಗೆ ಭಯಹುಟ್ಟಿಸಿತ್ತು.ಹಾಗಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಒದ್ದಾಡಲು ಬಿಟ್ಟುಬ೦ದೆ ಎನ್ನುತ್ತ ಅಜ್ಜಿಯೆದುರಿಗೆ ಬಡಬಡಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೊಲದ ಮೈತು೦ಬ ಬೆವರು. ಮೊಮ್ಮಗನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊ೦ಡ ಅಜ್ಜಿ,’ನೀನು ಈಗಲೇ ಕಾಡಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸು ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಕಾಣು.ಅವನಿಗೊ೦ದು ತಪರಾಕಿ ಕೊಟ್ಟು ಇನ್ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಬೇಟೆಗಳನ್ನು ಕದ್ದರೆ ಪರಿಣಾಮ ನೆಟ್ಟಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎ೦ದು ಬೆದರಿಸಿ ಬಾ’ಎ೦ದು ನುಡಿದಳು.ಅಜ್ಜಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊ೦ಡ ಮೊಲ ಅಡ್ಡಡ್ಡವಾಗಿ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತ,’ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಜ್ಜಿ.ಈಗ ನಾನು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಲಾರೆ.ಅಲ್ಲೀಗ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಚ೦ದ್ರನಿಲ್ಲ.ಕಾಡನ್ನು ದಟ್ಟ ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬಿಟ್ಟಿದೆ.ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗುವವರೆಗೂ ನಾನು ಕಾಡಿನತ್ತ ತೆರಳಲಾರೆ’ಎ೦ದಿತು.ಮೊಮ್ಮಗನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಯೂ ಕೇಳಿಸದ೦ತೆ ನಟಿಸಿದ ಅಜ್ಜಿ ’ನೀನು ಈಗಲೇ ಹೊರಡು’ಎ೦ದು ಆಜ್ನಾಪಿಸಿದಾಗ ಪುನ: ಕಾಡಿನೊಳಕ್ಕೆ ಸಾಗುವುದು ಮೊಲಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಯಿತು.ಅಜ್ಜಿಯ ಆಜ್ನೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಡಿಗೆ ತೆರಳಿದ ಬಡಪಾಯಿ ಮೊಲಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಬೋನಿನತ್ತ ಬಿದ್ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದ ಬೆಳಕಿನಾಕೃತಿಯನ್ನು ನೆನೆಪಿಸಿಕೊ೦ಡೇ ಸಣ್ಣದ್ದೊ೦ದು ನಡುಕ ಉ೦ಟಾಗಿತ್ತು.

 

ಕಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಬೋನಿನ ಬಳಿ ಬಿದ್ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದ  ಆಕೃತಿ ಈಗಲೂ ಮಿರಿಮಿರಿ ಮಿ೦ಚುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಕ೦ಡ ಮೊಲಕ್ಕೆ ಅ೦ಜಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.ಕಣ್ಣು ಕೋರೈಸುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೃತಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿ೦ದ ನೋಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಮೊಲ ಕೊ೦ಚ ದೂರದಲ್ಲಿಯೇ ನಿ೦ತುಕೊ೦ಡಿತು.ಕೊ೦ಚ ಕಾಲ ತಡೆದು ಮು೦ದೆಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರೇ ಬೆಳಕಿನಾಕೃತಿಯ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಮೊಲದ ಕಣ್ಣೆಲ್ಲ ಉರಿಉರಿ.ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ತೊರೆಯಿ೦ದ ಬೊಗಸೆಯಷ್ಟು ತಣ್ಣೀರನ್ನೆತ್ತಿ ಕಣ್ಣೋರೆಸಿಕೊ೦ಡರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ.ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನ೦ತರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತದೇ ಉರಿ.ದೊಡ್ಡಪಾದದಾಕೃತಿಯ ಬೆಳಕಿನ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಕೆ೦ಪಗಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿ೦ದ ಧಾರಾಕಾರ ಅಶ್ರುಧಾರೆ.ನೆಲದ ತು೦ಬೆಲ್ಲ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ರಾಶಿರಾಶಿ ಮ೦ಜಿನಿ೦ದ ಗೋಲಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದ ಮೊಲ ರಪರಪನೇ ಆಕೃತಿಯತ್ತ ಅವುಗಳನ್ನೆಸೆಯತೊಡಗಿತ್ತು.ಮ೦ಜಿನಿ೦ದಾಗಿ ಬೆಳಕಿನ ಪ್ರಭಾವ ಕೊ೦ಚವಾದರೂ ಕಡಿಮೆಯಾದೀತು ಎನ್ನುವ ಆಲೋಚನೆ ಅದರದ್ದು.ಆದರೆ ಮ೦ಜಿನ ಚೆ೦ಡುಗಳು ಬೆಳಕಿನಾಕೃತಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಲೇ ಕರಗಿ ನೀರಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದನ್ನು ಕ೦ಡ ಮೊಲಕ್ಕೆ ಪಿತ್ತ ನೆತ್ತಿಗೇರಿತ್ತು.ಇನ್ನೂ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಉಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಪಕ್ಕದ ತೊರೆಯಿ೦ದ ಒ೦ದಷ್ಟು ಮಣ್ಣನ್ನೆತ್ತಿಕೊ೦ಡ ಮೊಲ ಅವುಗಳಿ೦ದ ಚೆ೦ಡು ತಯಾರಿಸಿ ಬೀಸಿ ಬೆಳಕಿನಾಕೃತಿಯತ್ತ ಎಸೆಯಿತು.ಮೈ ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣಿನ ಚೆ೦ಡು ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಆಕೃತಿಯಿ೦ದ ಸಣ್ಣ ನರಳಿಕೆ.ನರಳುತ್ತಲೇ ಚೀರಿಕೊ೦ಡ ದೊಡ್ಡಪಾದದ ಬೆಳಕಿನಾಕೃತಿ,’ನನ್ನನ್ನೇಕೆ ಹೀಗಿ ಬ೦ದಿಸಿರುವೆ..? ಈ ತಕ್ಷಣ ನನ್ನನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸು.ಚ೦ದಿರನಲ್ಲಿನ ಮನುಷ್ಯ ನಾನು.ಇನ್ನೇನು ಬೆಳಕು ಹರಿಯುವುದರಲ್ಲಿದೆ.ಬೆಳಗಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾನು ಚ೦ದ್ರನಲ್ಲಿ ಸೇರಬೇಕು.ನನ್ನತ್ತ ಮಣ್ಣಿನ ಚೆ೦ಡುಗಳನ್ನೆಸೆದು ಮಣ್ಣಿನ ಅಚ್ಚಿನಡಿ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೀನು ಅದಾಗಲೇ ಕ೦ಡಾಗಿದೆ.ಈ ಕೂಡಲೇ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸದಿದ್ದರೇ ನಾನು ನಿನ್ನ ಇಡೀ ಜನಾ೦ಗವನ್ನೇ ಕೊ೦ದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ’ ಎನ್ನುತ್ತ ಮೊಲವನ್ನು ಬೆದರಿಸಿತು.

 

ಮೊದಲೇ ಹೆದರಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ ಮೊಲಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡಪಾದಾಕೃತಿಯ ಮಾತುಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೆದರಿಸಿದವು.ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓಡುತ್ತ ಮನೆಗೆ ತೆರಳಿದ ಮೊಲ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾದ್ಯ೦ತವಾಗಿ ಅಜ್ಜಿಗೆ ವಿವರಿಸಿತು.ಮೊಲದ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅಜ್ಜಿಗೂ ಬಲು ಭಯವಾಗಿತ್ತು.ನಡೆದ ಘಟನೆ ಒ೦ದು ಅಶುಭಕರ ಘಟನೆಯೆ೦ದುಕೊ೦ಡ ಅಜ್ಜಿ  ತಕ್ಷಣ ಕಾಡಿಗೆ ತೆರಳಿ ಅಲ್ಲಿರುವ ಚ೦ದ್ರಮಾನವನನ್ನು ಬಿಡಿಸುವ೦ತೆ ಮೊಲವನ್ನು ಆಗ್ರಹಿಸಿತು.ಇನ್ನೇನು ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಬೆಳಕು ಹರಿಯುವ ಸಮಯ ಸಮೀಪಿಸುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿನಾಕೃತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿಕೊ೦ಡ ಮೊಲ ಭಯದಿ೦ದ ಗಡಗಡ ನಡುಗುತ್ತ,ಕೊ೦ಚ ದೂರದಲ್ಲಿಯೇ ನಿ೦ತು ,’ಹೇ ಚ೦ದ್ರಮಾನವನೇ ನೀನು ಇನ್ನು ಮು೦ದೆ ಎ೦ದಿಗೂ ನನ್ನ ಬೇಟೆಯನ್ನು ಕದಿಯುವುದಿಲ್ಲವೆ೦ದು ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಿದರೆ,ಮು೦ದೆ೦ದೂ ಭೂಮಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆ೦ದು ವಚನವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬ೦ಧನಮುಕ್ತವಾಗಿಸುತ್ತೇನೆ’ಎ೦ದು ಕಿರುಚಿತು.ಮೊಲದ ಮಾತಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ ಆಕೃತಿ ,’ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ.ನನ್ನ ಶುಭ್ರ ಬೆಳದಿ೦ಗಳ ಮೇಲಾಣೆ’ಎ೦ದು ನುಡಿಯುತ್ತ ಮಾತನ್ನಿತ್ತಿತು.ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿ೦ದ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊ೦ಡು ದಾರಿಗಾಗಿ ತಡಕಾಡುತ್ತ ಚ೦ದ್ರಮಾನವನತ್ತ ನಡೆದ ಮೊಲದ ತುಟಿಗಳು ಚ೦ದ್ರಮಾನವನ ಶಾಖವನ್ನು ತಾಳಲಾಗದೇ ಸಣ್ಣಗೆ ಅದುರುತ್ತಿದ್ದವು.ಚ೦ದ್ರಮಾನವನ ಉಷ್ಣತೆ,ಬೆಳಕನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಅವನತ್ತ ನಡೆದ ಮೊಲ ಅವನನ್ನು ಬ೦ಧಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹಗ್ಗದ ಕುಣಿಕೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಚೂಪಾದ ಹಲ್ಲುಗಳಿ೦ದ ಕತ್ತರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು.ಬ೦ಧನ ಮುಕ್ತವಾಗುತ್ತಲೇ  ಇನ್ನೇನು ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಚ೦ದ್ರ ಮಾನವ ಅವಸರವಸರವಾಗಿ ಆಗಸಕ್ಕೆ ನೆಗೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.ಆದರೆ ನಡೆದ ವಿದ್ಯಮಾನದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮೊಲ ಕುರುಡಾದ೦ತಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.ಬೆಳಕಿನ ಬಿಸಿಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅದರ ಭುಜಗಳು ಸುಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದವು.

 

ಅ೦ದಿನಿ೦ದ ಇ೦ದಿನವರೆಗೂ ಮೊಲ ಆಗಾಗ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮಿಟುಕಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.ಅದರ ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆಗಳು ನಸುಗೆ೦ಪಾಗಿ ಹೋಗಿವೆ.ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬೆಳಕನ್ನು ಕ೦ಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಮೊಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿ೦ದ ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯುತ್ತದೆ,ಅಗಾಗ ಅದರ ತುಟಿಗಳು ಅದರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ .ಚಳಿಗಾಲದ ದಪ್ಪನೆಯ ತುಪ್ಪಳವನ್ನು ಹೊದ್ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದಾಗಿಯೂ ಚ೦ದ್ರಮಾನವನ ಬಿಸಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಮೊಲದ ಭುಜಗಳು ಇ೦ದಿಗೂ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕಿವೆ.ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅ೦ಥದ್ದೊ೦ದು ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ಚ೦ದ್ರಮಾನವ ಮತ್ತೆ೦ದೂ ಭೂಮಿಗೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ.ಚ೦ದಿರನಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತು ಕಾಡಿನತ್ತ ತ೦ಪು ಬೆಳದಿ೦ಗಳು ಚೆಲ್ಲುವ ಚ೦ದ್ರ ಮಾನವನ ಮುಖದಲ್ಲಿನ್ನೂ ಮೊಲ ಎಸೆದ ಮಣ್ಣಿನು೦ಡೆಗಳ ಕಲೆ ಇದೆ.ಹಲವು ರಾತ್ರಿಗಳ ಕಾಲ ಆಗಸದಿ೦ದ ಮರೆಯಾಗುವ ಚ೦ದ್ರಮಾನವ ಗುಪ್ತ ಸ್ಥಳವೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ತನ್ನ ಮುಖಕ್ಕ೦ಟಿಕೊ೦ಡ ಮಣ್ಣಿನ ಕಲೆಗಳನ್ನು ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ.ಆತ ಅ೦ಥಹ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲ ಭೂಮ೦ಡಲ ತು೦ಬ ಗಾಢಾ೦ಧಕಾರ ಆವರಿಸುತ್ತದೆ.ಅದೇನೇ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರೂ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವನ ಪ್ರಯತ್ನ ಇದುವರೆಗೂ ಫಲಿಸಿಲ್ಲ.ತನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಸೋತು ನಿರಾಶನಾಗಿ ಪುನ: ಆತ ಆಗಸಕ್ಕೆ ಬ೦ದಾಗ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊಲವೆಸೆದ ಮಣ್ಣಿನು೦ಡೆಗಳ ಗುರುತುಗಳು ಜಗಕ್ಕೆಲ್ಲ ಇ೦ದಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತವೆ.

ಚಿತ್ರಗಳು : ಅಂತರ್ಜಾಲ


ಅನುವಾದ : ಗುರುರಾಜ್ ಕೊಡ್ಕಣಿ
ಹೆಸರು ಗುರುರಾಜ ಕೊಡ್ಕಣಿ,ಊರು ಯಲ್ಲಾಪುರ .ಬಾಗಲಕೋಟೆಯ ಬಸವೇಶ್ವರ ಇಂಜಿನೀಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪದವಿ,ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಭಾರತೀಯ ಜೀವ ನಿಗಮದ ಜಯನಗರ ಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹವ್ಯಾಸಿ ಬರಹಗಾರ,ಅಂಕಣಕಾರ

One Comment

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ